Gubie się w sobię. W swoim życiu. Boje się, że znowu wruci ten strach i poczucie beznadzieji. Gubię się w tym co mam, a chcę mieć. Czego pragnę, a czego nigdy nie dostane. Świat wydaje mi się nie materialny, jakby nie istniało nic poza ścianami mojego domu. Czuje się lepiej kiedy nie czuje tamtego świata. Jestam dziwną osobą, która boi się komuś zaufać, boi się jutra, a pisze o uczuciach na blogu. Żenujące i melodramatyczne. Wcale nie pomaga, ale w sumię i tak nikt tego nie przeczyta, nikt kto nada temu znaczenie w moim życiu. Zawiruje tylko na pare sekund, by spaść na dno.
Nienawidze tego. Najpierw czuje się radosna, potem przychodzi uczucie szaleństwa, a na koniec pustka. Ludzie czasami mówią, że nie chcą czuć niczego, a to kłamstwo, bo oni nie wiedzą jak to jest być pustym w środku. Mam uczucie, że jestem porcelanową lalką ze zbudowanymi tylko krawędziami, a w środku przechodzi przezemnie powietrze. I tylko jeden upadek, żeby skończyć w kawałkach. Niezwykle kusząca myśl. Łapę się za włosy, oddycham głęboko i chcę zacząć na cały głos wrzeszczeć, żeby wyłączyć ten cały cholerny telewizor z dołu, którego pomruki ciągle słysze.
Ludzie mają mnnie za nic. Zbędny bagarz, który może pozgrywać komuś czasem klauna, ale gdy komuś zacznie przeszkadzać, można ją bez problemu wyrzucić.Nie płczę, bo nie umiem. Robię to tylko gdy mam to uczcie szaleństwa w głowię, co zdarza się coraz częściej. Jestem chora psychicznie, ja to wiem, tylko, że tylko ja to wiem i nikt po za mną.
Ludzie mnie mają za nic, że nic nie znacze, a ja jednak jestem. Bezimienna Ania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz